Kos en culture clashes

Ek het gisteraand saam met een van die aandklas groepe gegaan na 'n groot riviermond waarvoor Taicang blykbaar bekend is (ja, dit is die rede hoekom Taicang sooo bekend is). Na ons bietjie vir die rivier gekyk het was dit tyd vir aandete: ons het na Leo Hur (of so iets) gegaan wat 'n klomp oulike ou straatjies gehad het met lanterns, ou ooms wat sit en kaart speel en die bruggie:Na die stappie was ons restaurant toe gewees, ek is altyd beïndruk met al die kos wat hulle uitpak. Dis een van die klein goedjies wat mens 'n idee gee van die Sjinese: die kos is almal s'n, jy vat wat jy nodig het. Ek is nou al op die punt waar ek omtrent 20% van die kos wat ek eet kan herken, en van daardie porsie wat ek wel ken, weet ek nie HOE om te eet nie!

Die rofste was die bord net agter die mini-lobsters voor links: it smell very bad but taste very gooda! Ek kon my maag nie stop om omtrent 2 bollemakiesies te maak voor elke hap wat ek vat met die verskriklike reuk in die lug nie! Ek kon myself nie stop om te giggel vir die hele situasie nie - amper soos mense by 'n begrafnis of in 'n hospitaal begin giggel vir enige ding.
Een ding wat ek opgemerk het is dat die mense selde vra vir 'n doggybag, ek het eers gedink dis baie morsig en het beter verwag van hulle, maar die ou langs het vir my verduidelik dat meeste Sjinese eenvoudig net te skaam kry om te vra om die left-overs huis toe te vat, selfs al het hulle die kos nodig.